Eind 2020 begon ik aan een fotoserie waarvan het, zoals zo vaak met fotoseries, in het begin nog niet duidelijk was dat het een serie zou gaan worden.
Zoiets groeit.
Wel zat er een duidelijk idee achter. Ik wilde mijn woonplaats Utrecht laten zien ‘vanuit de hoogte’ én tijdens de mooiste periodes van de dag, de avond- en ochtendschemering, en/of het zogenaamde blauwe uurtje.

En dat ‘uit de hoogte’ moet je in dit geval letterlijk nemen. Ik ben standpunten op gaan zoeken die over het algemeen niet heel erg ‘standaard’ zijn. Dus begon ik met parkeergarages, die bieden vaak een verrassend uitzicht. Maar met alleen parkeergarages ben je snel klaar. Sommigen zijn permanent gesloten, hoewel ik soms speciaal toestemming kreeg om toch binnen te mogen. Want ik had een goed verhaal.
Tussendoor kreeg ik, vaak ook mede via goede contacten, zowel zakelijk als privé, toegang tot unieke plekken. En dat scheelt enorm. Ook mijn vak als erfgoedfotograaf legt soms geen windeieren. Ik beklim nogal eens een bouwsteiger en die bouwsteigers bieden niet zelden het meest verrassende en fantastische uitzicht. En soms zijn die bouwsteigers dan weer rondom ‘standaard’ uitzichten gebouwd, maar dan is het voor mij de uitdaging om vooral geen standaard foto’s te maken!

Moxy
Vorige week kreeg ik de kans om een serie foto’s te schieten vanaf het dak van het vorige zomer geopende hotel Moxy.  In het voorjaar kreeg ik samen met twee kennissen én net als ik grote liefhebbers van de stad in ontwikkeling, een rondleiding in het gebouw. Ook mochten we een kijkje op het dak nemen en toen heb ik meteen maar spijkers met koppen geslagen met de manager van het hotel.
Het hotel is op een strategische positie gebouwd op de kop van Rotsoord, een historisch zeer interessant stukje stad wat momenteel sterk in ontwikkeling is. Vanaf het dak had ik prachtig uitzicht over de omliggende historische bebouwing aan de Jutfaseweg, het stationsgebied, een deel van de Utrechtse binnenstad en natuurlijk Rotsoord zelf met de beroemde fantastisch mooi gerestaureerde watertoren Heuveloord en de moderne bebouwing van De Trip.

Ik ga nog even door met deze serie en uiteindelijk hoop ik er een mooi fotoboek van te kunnen maken. Er staan nog fraaie ‘hoogtepunten’ in de planning en nieuwe mooie uitzichtpunten zijn natuurlijk altijd welkom 😉

Sinds begin 2021 de werkzaamheden zijn begonnen in en rond het monumentale gebouwencomplex aan de Utrechtse Slachtstraat en het Hoogt breng ik in opdracht van eigenaar Het Utrechts Monumentenfonds het geheel in beeld.
In het deel van de panden aan de Slachtstraat opent de bekende Utrechtse filmmaker en eigenaar van meerdere Utrechtse filmtheaters Jos Stelling zijn nieuwste filmtheater met de toepasselijke naam: Slachtstraat Filmtheater. Enkele gebouwen aan het straatje het Hoogt, om de hoek, worden toegevoegd aan dit filmtheater complex. Ook worden er delen (her)ingericht als woonbestemming en krijgen weer andere delen van het enorme gebouwencomplex een culturele bestemming. Het kruideniersmuseum ‘Betje Boerhave’ verhuist ‘intern’.
Hier rondlopen mijn camera voelt als ronddwalen in een film, hoe toepasselijk. Ik leg het vakmanschap vast, probeer specifieke bouwkundige acties en resultaten vast te leggen maar loop vooral te genieten, elke keer weer.
De foto’s worden op regelmatige basis geleverd aan het UMF en ik schrijf er ook een bijpassende tekst bij die het geheel geschikt maakt voor plaatsing op de social media kanalen. 

Ik plaats hier een aantal foto’s en zal gedurende het project blijven aanvullen met nieuw fotomateriaal!

Nominaties ‘Beste gebouw 2020 – BNA’ en ‘Beste kantoorgebouw 2020 – Architectenweb’
Het kan niet op deze dagen voor de Werkspoorfabriek, een prachtig voorbeeld van herbestemd industrieel erfgoed. De lege loods van 175 meter lang is omgetoverd tot een bedrijfsverzamelgebouw van (creatieve) ‘makers’. En die ‘makers’ bouwen (en brouwen) natuurlijk voort op de geest van het gebouw. En die ‘geest’ van industrie, lawaai, hamergekletter, bloed, zweet en misschien ook tranen voelde ik al toen ik de hal in al zijn eenzaamheid en leegheid mocht betreden met mijn camera.

Werkspoor
Al sinds ik ruim vijftien jaar geleden in Utrecht kwam wonen ben ik geïntegreerd door het rauwe gebied in mijn buurt wat tegenwoordig officieel het Werkspoorkwartier wordt genoemd.
Werkspoor N.V., oftewel de Koninklijke Nederlandsche Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel, werd in 1827 opgericht in Amsterdam waarna in 1913 de fabricage van spoorrijtuigen en staalconstructies verhuisde naar Utrecht. Na een aanwezigheid van 70 jaar werden in 1983 de deuren van de afdeling apparatenbouw gesloten. Hiermee kwam een einde aan de Werkspooractiviteiten in het gebied.
Er zijn nog een handjevol gebouwen bewaard gebleven waaronder het imposante gebouw wat nu bekend staat als de Werkspoorkathedraal en het naastgelegen Transformatorhuis wat meteen het oudste gebouw in het gebied is (bouwjaar 1913).

Hal voor machinale ijzervoorbewerking – de Werkspoorfabriek.
Naast de Werkspoorkathedraal, tussen de Tractieweg en de Schaverijstraat (de straatnamen in het Werkspoorkwartier herinneren aan het roemrijke verleden), bevindt zich de vroegere hal voor machinale ijzervoorbewerking. In deze hal bevindt zich nog een wand met een ijzerconstructie uit 1915. De rest van de hal is in de jaren ’60 van de vorige eeuw vernieuwd.
De imposante hal heeft jaren leeg gestaan en raakte al een beetje in verval. Af en toe werden er wat spullen opgeslagen. Zoals gezegd kreeg ik in de zomer van 2017 de kans een fotoserie te maken van de lege hal. Dit is met terugwerkende kracht het startpunt geweest van een nog grotere fotoserie, namelijk het vastleggen van de gehele transformatie en herbestemming van de hal. Ik kwam in contact met de eigenaar en een toekomstige huurder en kreeg de kans een unieke transformatie van lelijk eendje tot prachtige zwaan mee te maken. Ik fotografeerde in opdracht van huurder Brouwerij De Leckere de gehele constructie van hun nieuwe brouwerij in het pand en tegelijkertijd fotografeerde ik alle stappen die werden gezet in de transformatie van A tot Z van het gehele gebouw. Dit was in opdracht van eigenaar Overvecht Vastgoed. Twee jaar lang, soms met grote tussenpozen, kwam ik langs om de enorme operatie vast te leggen. Voor mij als gespecialiseerd fotograaf met een passie weer een geweldige ervaring extra!

Nu de waardering voor de Werkspoorfabriek tot uitdrukking komt in de verschillende nominaties kan ik ook trots zijn. Trots om getuige te mogen zijn van een geweldige transformatie en herbestemming van een uniek stuk Utrechts industrieel erfgoed!

De transformatie in beeld, een impressie:

Als kind in Friesland groeide ik op met Sint Maarten, elk jaar op 11 november één groot feest. Met al dan niet zelfgemaakte lampionnen trok ik met mijn vriendjes langs alle voordeuren in de buurt om luidkeels ons Sint Maarten repertoire ten gehore te brengen. Het einddoel was natuurlijk om zoveel mogelijk lekkers te verzamelen in de plastic tassen die onze moeders ons hadden meegegeven.
Het vuur van Sint Maarten is bij mij nooit gedoofd. Na mijn jeugd in Friesland woonde ik steeds in steden (Groningen, Amsterdam) waar de prachtige traditie ook in ere wordt gehouden.

Utrecht, de stad van Sint Maarten.
Toen mijn vrouw en ik vijftien jaar geleden in Utrecht neerstreken hadden we nog niet zo heel snel in de gaten welke bijzondere band onze nieuwe woonplaats met Sint Maarten heeft. Natuurlijk, die rood-witte kleuren in het stadswapen en op de shirts van de FC, die vielen wel op, maar wisten wij veel dat er een verband was met die jaarlijkse lampionnen en zakken snoep….
Elk jaar op 11 november bleek het gelukkig ook hier weer een feest met de vele kinderen die aan onze voordeur hun Sint Maarten repertoire kwamen zingen. Het kwartje viel uiteindelijk toen onze oudste dochter voor het eerst met haar lampion op pad mocht. Voorafgaand aan de expeditie langs de deuren in onze buurt werd er door de parochianen van de Gerardus Majella parochie, verbonden aan de kerk met dezelfde naam bij ons om de hoek, hét verhaal verteld. Hét verhaal van Sint Maarten die niets minder dan dé beschermheilige van onze stad bleek te zijn!

Sint Martinus (313 – 11 november 397), bisschop van Tours.
Het verhaal is prachtig. De barmhartige militair Martinus die een deel van zijn rode mantel schonk aan een naakte bedelaar bij de stadspoort van Amiens (waardoor een deel van zijn witte ondermantel zichtbaar werd). Later zag hij in en droom dat hij zijn mantel met niemand minder dan Jezus zelf had gedeeld. Martinus verliet het leger, liet zich dopen en schopte het later tot bisschop van Tours. Hij werd al snel heilig verklaard in het Frankische rijk, hij werd hét symbool van naastenliefde en solidariteit.
De Franken veroverden Utrecht en bouwden daar een kerkje vlakbij het Romeinse Castellum, op het huidige Domplein. Ze namen de verhalen over hun held Sint Maarten mee. In de 7^e eeuw zorgden de missionarissen Willibrord en Bonifatius vervolgens voor verdere promotie. Ze verbonden Sint Maarten aan de stad Utrecht, en zo geschiedde.
Zoals ik al schreef is het vuur van Sint Maarten bij mij nooit gedoofd. In mijn huidige woonplaats wordt zoals op veel plaatsen op 11 november het feest van het delen, de daad van barmhartigheid van Sint Maarten gevierd. Maar in onze stad gebeurt nog veel meer, hoe kan het ook anders? In de dagen voorafgaand aan 11 november wordt het vuur van Sint Maarten ontstoken, letterlijk. Hierna vindt de jaarlijkse Sint Maarten Parade plaats, altijd op de zaterdagavond voorafgaand aan 11 november.

Sint Maarten parade voor mijn lens.
De Sint Maarten parade is een optocht door de binnenstad van Utrecht. Het is een feest van licht, theater en muziek. De meest fantastische lichtobjecten worden meegevoerd en één van deze lichtobjecten stelt altijd de hoofdrolspeler zelf voor, zittend op zijn paard. Iedereen mag meedoen en dat zorgt voor een bont gezelschap van jong en oud.
Voor één van mijn opdrachtgevers, het Utrechts Monumentenfonds (UMF), mocht ik afgelopen jaar de parade op een bijzondere manier beleven. De parade trekt langs een aantal prachtige monumentale panden van het UMF en daarom wilden ze graag sfeerbeelden van het evenement.

Als fotograaf met een passie voor (cultureel) erfgoed was de beleving voor mij misschien wel nog magischer omdat ik letterlijk een deel werd van het geheel. Ik liep voor de parade uit maar dook er ook middenin. Hierdoor ervoer ik heel intens de waterval van licht, kleur en geluid om mij heen. Ik fotografeerde de levende geschiedenis, het levende erfgoed en ik voelde me als een vis in het water.
Een deel van mijn foto’s van die voor mij magische avond wil ik graag laten zien.

Exact twintig jaar geleden woonde ik een tijdje in het Belgische Leuven. Ik deed mijn afstudeerstage voor de studie Food & Busines bij Interbrew, een grote internationale bierbrouwer. Leuven is dé bierstad bij uitstek. Met het plaatselijke merk Stella Artois is de basis gelegd voor een wereldconcern wat nu, twintig jaar na mijn stage, verder is gegroeid en onder de naam AB InBev de grootste bierbrouwer ter wereld is.

Onlangs was ik terug in Leuven, voor een weekendtrip, samen met mijn vrouw. Ik was er nu in een andere hoedanigheid. Niet meer als afgestudeerde Foodmarketeer maar als professioneel tekstschrijver en fotograaf met een passie voor erfgoed, hoewel de passie voor een goed glas (Belgisch) bier is gebleven!
Zoals alle steden die er toe doen verandert ook het mooie Leuven. Eén van de opvallende veranderingen, eentje die mij bijzonder aanspreekt, is de herontwikkeling van het terrein van juist ja: de oude brouwerij van Stella Artois. Het voorheen industriële gebied rond de Vaartkom transformeert tot een prachtig stuk stad waar wonen, werken, eten, drinken en recreëren samen komen. Veel industrieel erfgoed is al herbestemd of daar wordt nog hard aan gewerkt. Langs de open gelegde rivier de Dijle, die hier voornamelijk ondergronds stroomde, is een mooi park aangelegd, het Sluispark. Fraaie appartementencomplexen worden afgewisseld met restanten van en herinneringen aan het brouwverleden. Langs de oude monumentale sluizen middenin het park zagen we zelfs hop groeien, alsof het zo moet zijn.

De Smidse
Eén van de bewaard gebleven en herbestemde industriële gebouwen is ‘De Smidse’. Die naam is niet zo gek gekozen want in het gebouw werden ooit de brouwketels gesmeed.
Ik werd meteen gepakt door het gebouw. Het is niet zozeer een opvallend gebouw en ik herinnerde het me ook niet van toen ik twintig jaar geleden weleens op het brouwterrein liep. Het is het interieur wat me greep.

De Smidse is een typisch wederopbouw gebouw, het is in 1946 gebouwd naar een ontwerp van architect P. Stevens. Het is een redelijk sober gebouw. Het heeft wel bijzondere ruimtelijke en constructieve kenmerken en als je binnen komt valt meteen het gave verhoogde glazen dak op.
Op de begane grond is nu een kleinschalige markt voor ambachtelijke voedingsproducten, terwijl op de verdieping bedrijfsruimten zijn gecreëerd. Hier tussenin is op een hele bijzondere manier een open tussenverdieping gemaakt.
Er is veel hout gebruikt en de combi met het wit gepleisterde beton vind ik ontzettend mooi. De herontwikkeling is naar een ontwerp van POLO architects.
Ik maakte wat foto’s met de groothoeklens, zonder mijn statief want dat had ik niet bij me. Ondanks het sombere weer bewees het glazen dak zijn waarde. Er kwam toch behoorlijk wat licht binnen waardoor de foto’s toch aardig scherp zijn geworden.

Van al het moois wat is te zien in en rond de Vaartkom wilde ik dit gebouw toch even uitlichten en de schoonheid ervan delen in dit blog!

Er zijn van die plekken waar je de historie voelt. Het zijn plekken waar je als je goed luistert de verhalen uit het verleden bijna met de wind meegevoerd hoort worden. Oud Emmeloord op het voormalige Zuiderzee eiland Schokland is zo´n plek. Dit Werelderfgoed in de polder ademt het roemruchte verleden van de eeuwige haat-liefde verhouding van ons Hollanders met het water.

Een historie
De Ketelbrug verbindt twee IJsselmeerpolders met elkaar. Ik rijd al mijn hele leven met enige regelmaat over deze brug en vanaf de brug kan je in de verte Urk zien liggen, het voormalig Zuiderzee eiland wat (gedeeltelijk) is ingelijfd door de Noordoostpolder. Urk heeft de haven en hiermee belangrijke bron van inkomsten, de visserij, kunnen behouden. Aan de andere kant van de brug ligt nog een eiland. Niet zoals Urk, met een fraaie historische haven aan het IJsselmeer maar een eiland op het droge. Dat dit ook anders had  kunnen lopen zag ik overigens op een kaartje uit de `Geïllustreerde Schoolatlas der geheele Aarde van R. Bos´ uit 1923 met de toenmalige plannen voor de Zuiderzeewerken. Hierop is het eiland ingetekend aan de nieuwe kustlijn, net als Urk.
Schokland, want daar hebben we het over, is nog wel als eiland te herkennen omdat het net iets boven het vlakke polderland  uitsteekt. Het voormalige eiland zakt steeds verder weg als gevolg van het inklinken van de veenbodem door de inpoldering, met als gevolg dat het sinds de drooglegging in 1942 al anderhalve meter lager is komen te liggen. Vanuit de lucht zijn de contouren van het langgerekte  eiland overigens ook mooi zichtbaar.
Schokland is een restant van een uitgestrekt veengebied en de ondergrond bestaat uit een keileemafzetting uit de laatste ijstijd, net als Urk, alleen is de laag keileem bij Urk veel dikker waardoor dit eiland een stuk hoger (9 meter) boven de zeespiegel uitstak.  Op Schokland, tot plusminus 1450 nog een schiereiland, hadden de bewoners (toen nog voornamelijk boeren) zelf terpen opgeworpen waarop ze letterlijk het hoofd boven water trachtten te houden. De Schokkers hebben dit lange tijd min of meer vol kunnen houden totdat de situatie uiteindelijk onhoudbaar werd en van overheidswege werd besloten het eiland te ontruimen. Dit was in 1859.

Oud Emmeloord
Het eiland werd tot het begin van de 19^e eeuw  eigenlijk helemaal niet Schokland genoemd. Men had het over twee eilanden: Emmeloord in het noorden en Ens in het zuiden, met verschillende woonkernen op de terpen. Hoewel ze fysiek gewoon één eiland vormden leefden de Emmeloorders en de Ensers in alles op hun eigen eiland, letterlijk. Het eiland was bestuurlijk opgedeeld en toen na de reformatie het zuidelijk deel, wat toebehoorde aan Overijssel, protestants werd ontstond er ook een duidelijk religieuze scheiding. Emmeloord bleef katholiek, Ens werd protestants. Gespikkelde huwelijken, zoals ze werden genoemd, waren uiteraard streng verboden. De namen Ens en Emmeloord zijn overigens teruggekomen als plaatsnamen in het nieuwe land. Het ´nieuwe´ dorp Ens ligt iets ten oosten van Schokland. De karakteristieke poldertoren van de tegenwoordige hoofdplaats Emmeloord van de gemeente Noordoostpolder, iets ten noordwesten van Schokland is vanaf Oud Emmeloord fraai te zien.
Het katholieke Emmeloord was het dichtst bevolkte deel van het eiland. In 1839 is het oude haventje nog volledig op de schop gegaan en er is een nieuwe (vissers)haven aangelegd. In die tijd woonden er een kleine 500 mensen in enkele tientallen voornamelijk houten huisjes. Er was bijvoorbeeld een school met een schoolmeesterhuis, een weverij, een brandspuithuisje en een kerk die later is afgebroken en steen voor steen herbouwd in Ommen.

Tegenwoordig
Van alle gebouwen die er ten tijde van de bouw van de nieuwe Emmeloorder haven nog waren is geen enkele meer bewaard gebleven, echter in de jaren na de ontruiming van het eiland zijn er twee nieuwe gebouwen neergezet die momenteel de skyline bepalen. Na de ontruiming van het eiland is de haven van Emmeloord in gebruik gebleven als vluchthaven. In 1901 werd een lichtwachterswoning en in 1921 een misthoornhuisje gebouwd. Beide gebouwen zijn gelukkig bewaard gebleven en hebben een Rijksmonumentale status. De lichtwachterswoning is momenteel herbestemd als vergaderruimte en het misthoornhuisje is vrij toegankelijk. In 2004 is de voormalige haven gereconstrueerd inclusief de havenkom, steigers, afmeerpalen en ijsbrekers. In 2007 tenslotte is een replica geplaatst van het vuurtorentje dat van 1914 tot de inpoldering in 1942 dienst heeft gedaan.

Fascinerend fotogeniek erfgoed
Onlangs bezocht ik de noordpunt van Schokland voor het eerst. Ondanks het feit dat het geheel dus niet ver meer boven het maaiveld uitsteekt is Oud Emmeloord van afstand nog heel goed herkenbaar. Het is fascinerend om de lichtwachterswoning en het misthoornhuisje trots te zien liggen met het vuurtorentje ertussen. Ronddwalend tussen de aanlegsteigers, de meerpalen en de havenhoofden op het droge, met de wind rond mijn hoofd liep ik in mijn eentje te genieten van de plek. Af en toe sloot ik mijn ogen en liet het verleden op me inwerken. En dat verleden voel je, dat voel je in alles.
Ik probeerde me een voorstelling te maken van het leven op deze plek. Het leven mét en tegen het water. Een monumentaal gevoel bekroop me en zo’n gevoel probeer ik altijd te vertalen en te vertellen, in woord en beeld!

Trots!
In de nieuwe Utrechts Landschap Gids welke in maart 2019 is verschenen zijn veel foto’s van mij te vinden. In het bijna 300 pagina’s dikke boekwerk is heel veel informatie te vinden over de prachtige Utrechtse natuur, de indrukwekkende historie en het fraaie erfgoed van onze provincie. Heel veel erfgoedbeelden, vooral molens, molenaars en moleninterieur zijn van mijn hand.
Hierbij een bloemlezing:

Dat de stad Utrecht meer dan gaaf is, dat weet natuurlijk iedereen. Vanaf het moment dat ik er 14 jaar geleden ben komen wonen fascineert de stad me en laat ik me keer op keer verwonderen door haar schoonheid. Mijn passie voor monumentaal erfgoed is ook helemaal tot bloei gekomen in deze stad en deze passie blijft alleen maar gevoed worden.

Unieke binnenstad
Een blik op onze oude binnenstad leert dat deze redelijk uniek is in de wereld. Kijk, elke fatsoenlijke ‘Hollandse’ stad heeft wel een paar grachies en die hebben we hier natuurlijk ook, maar wat Utrecht dan weer uniek maakt zijn de werven. De werven met de werfkelders waren in vroeger tijden ideale laad- en losplaatsen voor alle vervoer over het water. 
De werven zijn bij Utrechts bekendste twee grachten, de Oudegracht en de Nieuwegracht, heel goed bewaard gebleven.
Deze werfkelders die een fraaie blik op zowel de grachten bieden als op de meestal monumentale panden erboven zijn tot op heden goed te bewandelen. Ik heb er al honderdduizenden voetstappen liggen en vanaf dat mijn dochters konden lopen hebben ze de achtervolging ingezet!

Utrecht glow in the dark
Toen het onlangs eventjes echt winters was in ons kikkerlandje ben ik mijn passie binnen de passie, de avondfotografie, en dan vooral avondfotografie van erfgoed weer eens op gaan pakken. Op een koude winteravond ben ik een rondje gaan lopen door onze mooie besneeuwde stad, specifiek rondom de Weerdsingel en het eerste deel van de Oudegracht. Het was windstil en alles was prachtig verlicht. En er hing sneeuw in de lucht waardoor je altijd zo’n apart oranje licht krijgt. Het water van de Oudegracht en de Weerdsingel lag er als een spiegel bij en ik liep en liep met mijn statief en genoot zo intens van alles dat ik mijn bijna bevroren vingertopjes vergat……..

Een jaar met een koninklijk tintje, dat was 2018 voor mij als ondernemer.
Letterlijk, want één van mijn opdrachten dit jaar was het mogen fotograferen van de heropening van de gerestaureerde molen van de polder Buitenweg door niemand minder dan Prinses Beatrix, beschermvrouwe van Vereniging De Hollandsche Molen. Er kwam veel voor mij samen op deze bijzondere en feestelijke dag.
Eén van mijn allereerste opdrachten kreeg ik eind 2016. In de zomer van dat jaar had ik de knoop doorgehakt en mijzelf ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als fotograaf en tekstschrijver. Ik wilde meer doen met mijn passie voor en de beleving van erfgoed en deze passie in woord en beeld overbrengen. Utrechts Landschap vroeg me om al hun 23 Rijksmonumentale molens en vrijwillig molenaars te fotograferen. Drieëntwintig stuks, maar eigenlijk waren het er op dat moment 22. Nummer 23, de Buitenwegse molen was bijna geheel verloren gegaan bij een verwoestende brand in 2016 en stond op de nominatie om te worden gerestaureerd. Vlak nadat ik in mei 2018 de inmiddels herstelde molen en zielsgelukkige vrijwillig molenaar Arie Harkes had gefotografeerd hoorde ik dat ik als ‘huisfotograaf’ namens Utrechts Landschap ook de heropening door Prinses Beatrix mocht vastleggen. Met mijn neus erbovenop! Een letterlijk kroontje op mijn werk tot dan toe… Ondertussen werkte ik in 2018 ook weer mee aan het beschermersmagazine “Mijn Utrechts Landschap” met diverse artikelen. Een mooi podium voor landschap en erfgoed dat 4 keer per jaar bij ruim 26.000 beschermers op de mat valt.

Restauratie en transformatie Jongerius Kantoor
Maar er waren meer kroontjes op mijn werk in mijn tweede volledige jaar als ondernemer. Er kwamen mooie opdrachten voorbij en van het één kwam vaak het ander. In 2017 was ik al begonnen om de bijzondere restauratie en herbestemming van het Jongerius Kantoor in Utrecht vast te leggen voor de Stichting Jongerius en de uitvoerder Heilijgers Vastgoedontwikkeling. Het gebouw is in mei dit jaar opgeleverd en ik maakte van de vele foto’s die ik gedurende het restauratieproces maakte een mooi fotoalbum waarin een mooi tijdsbeeld is te zien van hoe zo’n restauratieproject verloopt. Ondertussen vergat ik ook niet de vakmensen die zo’n project mogelijk maken te fotograferen!
Het fotoalbum vond gretig aftrek bij opdrachtgever en haar relaties en het is hier online te zien. Ook volgden er mooie publicaties die natuurlijk alles te maken had met de vele publiciteit rondom de oplevering van het gebouw. Het leidde o.a. tot mooie vervolgopdrachten van Heilijgers en dus mocht ik afgelopen jaar ook foto’s maken t.b.v. acquisitiedoeleinden en communicatiemiddelen zoals de zomer– en de wintereditie van het periodieke E-zine “De wereld van Heilijgers”.

Werkspoorkwartier
In het voorjaar van 2018 werd ook mijn passie voor het industriële erfgoed in het Werkspoorkwartier bij mij om de hoek eens concreter omgezet in een mooie foto opdracht. Eén van de langdurig leegstaande hallen van het roemruchte Werkspoor, de Werkspoorfabriek, wordt herbestemd en voor eigenaar Overvecht Vastgoed en de nieuwe gebruiker van het grootste deel van de hal, Bierbrouwerij De Leckere fotografeer(de) ik de herontwikkeling op de voet zodat er een mooi tijdsdocument ontstaat van de werkzaamheden.

Utrechtse monumentale parels en meer
In het najaar werd ik benaderd Stadsherstel Utrecht en werd me gevraagd om een flink aantal van hun monumentale gebouwen te gaan fotograferen voor de nieuwe website. Het betreft veel bekende gebouwen in mijn mooie stad en deze allemaal te mogen fotograferen was dan natuurlijk een genot! Ook maakte ik een fotoreportage in het Educatief WOII Centrum in Medemblik voor Harmen Schippers van Schippers Gevelwerken, ik ontmoette deze mede Heerenvener tijdens de Erfgoedfair en er kwam een mooie samenwerking uit voort. Harmen creëerde een prachtig gereconstrueerd dorpsplein uit de oorlogsjaren, puur vakmanschap.
Voor de tweede keer en derde keer in successie was ik dagfotograaf voor respectievelijk de landelijke Dag van het Kasteel en de Dag van De Architectuur in de stad Utrecht. Het leverde weer bijzondere belevenissen en natuurlijk mooie plaatjes op!

Passie groeit
Natuurlijk draait niet alles om het werken in opdracht, het is leuk om jezelf te blijven ontwikkelen en mijn liefde voor erfgoed van nu en van de toekomst is hierin natuurlijk leading. Ik ben afgelopen jaar begonnen om meer prachtig erfgoed in de avond vast te leggen, avondfotografie is een vak apart en letterlijk schitterende monumenten zijn een dankbaar doelwit om in beeld te brengen. Ook bezocht ik het magische Waterloopbos in de Noordoostpolder en maakte hier een reportage van een bijzonder fraai stukje Hollands watererfgoed. De jaarlijkse Open Monumentendag werd wederom met een bezoekje vereerd en dit jaar maakte ik een reportage van het prachtig gerestaureerde en herbestemde Anatomiegebouw in Utrecht, een gebouw ontworpen door de bekende architect Joseph Crouwel.

Het is slechts een bloemlezing uit een voor mij succesvol en bewogen jaar waarin een verder fundament is gelegd voor mijn bedrijf. Fotograferen van en schrijven over erfgoed in de breedste zin van het woord is een passie die ik steeds verder ontwikkel en daarom hoop ik in 2019 verder te gaan op het juiste pad wat ik ben gaan bewandelen!

Mijn jaar in Tekst & Beeld